Français

Autodidacte, j’ai commencé à bricoler, dessiner et intervenir publiquement dans les années 1960, et très vite ma pratique s’est étendue dans de multiples directions : peinture, photographie, installations, bande dessinée, actions in situ. Dans les années 1970, j’ai multiplié les pastiches et les dispositifs qui mettent à l’épreuve les règles du jeu ; dans les années 1980, j’ai consacré une partie de mon temps à l’enseignement à l’Académie royale des beaux-arts de Liège, ce qui m’a permis d’échanger avec les jeunes générations et de confronter mes intuitions à d’autres pratiques. Les décennies suivantes ont vu des publications et des expositions qui ont rassemblé ces actions et variations, sans jamais figer le projet dans un « style » unique.

Mon travail a toujours été, avant tout, une manière d’éclairer le fonctionnement du monde de l’art. J’invente des noms, je compose des biographies fictives, je mets en place des structures qui ressemblent à des institutions afin d’en révéler les mécanismes : comment se fabrique la valeur, comment se construisent les réputations, quels rituels transforment un objet en « œuvre d’art ». Ce n’est pas une provocation gratuite mais une méthode : en rendant les mécanismes visibles, on peut les interroger et, parfois, les déjouer.

Un thème récurrent est la gémellité, la duplication et le miroir. Dès les premières œuvres, j’ai joué avec le double : copies, répétitions, miroirs, figures jumelles. La duplication n’est pas un simple procédé formel ; c’est un outil critique. Confronter un original à son écho permet de poser les questions de l’authenticité, de l’attribution et du récit muséal. J’aime voir ce que devient une œuvre face à sa propre réplique : qui parle, qui se tait, qui décide de la valeur ?

Je revendique de ne pas avoir de style fixe. Ce n’est pas une faiblesse mais une position : refuser l’empreinte stylistique recentre l’attention sur l’idée, la situation et la performativité. Selon le projet, la forme change ; selon le contexte, la tactique se transforme. Pour les institutions, cela exige de la souplesse, une documentation précise, des stratégies d’exposition conçues pour la variation, et l’acceptation de l’éphémère comme partie intégrante de l’œuvre.

English

Self‑taught, I started tinkering, drawing and intervening publicly in the 1960s, and very quickly my practice stretched in many directions : painting, photography, installations, comics, site‑specific actions. In the 1970s I multiplied pastiches and devices that test the rules of the game; in the 1980s I spent part of that time teaching at the Académie royale des beaux‑arts de Liège, which allowed me to exchange with younger generations and to confront my intuitions with other practices. The following decades saw publications and exhibitions that gathered these actions and variations, without ever fixing the project into a single “style.”

My work has always been, above all, a way of shedding light on how the art world functions. I invent names, compose fictitious biographies, set up structures that look like institutions in order to reveal their mechanisms: how value is manufactured, how reputations are built, which rituals turn an object into an “artwork.” It is not gratuitous provocation but a method: by making mechanisms visible, one can question them and, sometimes, outwit them.

A recurring theme is twinship, duplication and mirroring. From the earliest works I played with the double: copies, repetitions, mirrors, twin figures. Duplication is not merely a formal device; it is a critical tool. Putting an original face to its echo allows one to ask questions about authenticity, attribution and museum narration. I like to see what becomes of a work when confronted with its own replica: who speaks, who falls silent, who decides the value?

I claim not to have a fixed style. This is not a weakness but a stance: refusing a stylistic imprint refocuses attention on the idea, the situation and performativity. Depending on the project, the form changes; depending on the context, the tactic transforms. For institutions this requires flexibility, precise documentation, display strategies designed for variation, and an acceptance of ephemerality as an integral part of the work.

Nederlands

Als autodidact begon ik in de jaren 1960 te knutselen, te tekenen en publiek in te grijpen, en al snel breidde mijn praktijk zich in vele richtingen uit: schilderkunst, fotografie, installaties, strips, acties in situ. In de jaren 1970 vermenigvuldigde ik de pastiches en de opstellingen die de spelregels op de proef stellen; in de jaren 1980 besteedde ik een deel van mijn tijd aan lesgeven aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Luik, wat me de kans gaf om met jongere generaties van gedachten te wisselen en mijn intuïties te toetsen aan andere praktijken. In de decennia daarna volgden publicaties en tentoonstellingen die deze acties en variaties samenbrachten, zonder het project ooit vast te leggen in één enkele “stijl”.

Mijn werk is altijd in de eerste plaats een manier geweest om de werking van de kunstwereld bloot te leggen. Ik verzin namen, schrijf fictieve biografieën en zet structuren op die op instellingen lijken, om hun mechanismen zichtbaar te maken: hoe waarde wordt aangemaakt, hoe reputaties worden opgebouwd, welke rituelen van een voorwerp een “kunstwerk” maken. Het is geen loze provocatie maar een methode: door de mechanismen zichtbaar te maken, kan men ze in vraag stellen en ze soms te slim af zijn.

Een terugkerend thema is de tweelingschap, de verdubbeling en de spiegeling. Vanaf mijn vroegste werken speelde ik met het dubbele: kopieën, herhalingen, spiegels, tweelingfiguren. De verdubbeling is niet zomaar een vormelijk procedé, het is een kritisch instrument. Een origineel tegenover zijn echo plaatsen, roept vragen op over authenticiteit, toeschrijving en het museale verhaal. Ik zie graag wat er van een werk wordt wanneer het tegenover zijn eigen replica staat: wie spreekt, wie zwijgt, wie bepaalt de waarde?

Ik eis het recht op om geen vaste stijl te hebben. Dat is geen zwakte maar een standpunt: door een stilistische stempel te weigeren, verschuift de aandacht naar het idee, de situatie en de performativiteit. Naargelang het project verandert de vorm; naargelang de context verandert de tactiek. Voor instellingen vraagt dat om soepelheid, nauwkeurige documentatie, tentoonstellingsstrategieën die op variatie zijn afgestemd, en de aanvaarding van het vergankelijke als wezenlijk onderdeel van het werk.